Training 2 > 20 km

‘Oké, weer een splitsing… Waar staat hier het.. oké daar!’ Als training voor deze week zijn Tim en ik aan het wandelen in het Bergerbosch. Een gedeelte van de toppenroute om precies te zijn. We waren een klein beetje sceptisch, omdat de routepijltjes hier nogal eens de neiging hebben om ineens te verdwijnen maar tot dusverre lopen we nog steeds goed. Mijn horloge liet net met een schel piepje weten dat we er 7 kilometer op hebben zitten. Nog 11 kilometer te gaan (door tijdgebrek is mijn training iets ingekort)! Weer begint mijn horloge te piepen: ‘Lars – inkomend gesprek’ ‘Hé, man lul…!’ Lopen we toch nog een soort van samen.


15 april 2018

Groningen

Dit keer geen 10, maar 20 km en mijn gemoedstoestand vertelt me dat het een eitje gaat worden. Dat was het vorige week immers ook. Echter, door wat oponthoud voor de start vertrek ik samen met mijn vriendin 2,5 uur later dan gepland. Maar hopen dat dit geen slecht voorteken is.

De eerste kilometers lijken als een lopende band onder m’n voeten door te glijden, want de pas zit er lekker in. Echter denkt mijn vriendin hier anders over, als ze me verteld dat ze last heeft van haar steeds terugkerende knieblessure. Een ijsje voor de troost en een snelle groet verder, loop ik de etappe zelf uit.

De eerste 10 km gaan evenals vorige week erg soepel. Dit keer echter geen rustpunt bij Jachthaven Zuidwesthoek, maar een snelle plaspauze langs het Eemskanaal. Ik moet deze plaspauze wel met haast afmaken, of onderbreken merk ik al snel, op het moment dat ik een roeipeleton zie naderen. Ik doe maar net alsof ik heb staan kijken naar een bootje aan de overkant en vervolg vervolgens mijn pas inclusief haastige uitzicht over de A28. Daar hadden van mij wel wat boompjes voor mogen staan.

Na een kilometertje of 14 weet ik even niet meer of ik nou last van mijn voeten of mijn benen heb, maar een prettig gevoel is het niet. De komende 6 km lijken daarmee ineens een grote uitdaging te worden. Maar ach, er is geen ander alternatief dan gewoon door te lopen, dus besluit ik dat maar te doen. Een gezellig potje mijmeren over van alles en nog wat is daarvan het gevolg in het opvolgende uur.

Plots zie ik in de verte de Martinitoren, en dat betekent dat ik bijna rond ben. Ik voel me een ware overwinnaar en vier dit samen met de regen onder een somber grijze lucht. Als ik thuis kom staat er eten voor me klaar en vloeit de wijn rijkelijk in mijn glas. Toch nog een ‘zonnige’ afsluiting. Santé op een zwaardere maar succesvolle training!

Afstand: 19,1 km // Tijd: 3 uur en 45 minuten



Zeddam

De training vandaag begint bijna bovenop Motte Montferland. Eerlijk gezegd zegt dat mij niet zoveel, anders dan dat het een indrukwekkende heuvel is met een restaurant er bovenop. Tim daarentegen is meteen enthousiast, dus ik verwacht gedurende de wandeling wel bijgepraat te worden over de geschiedenis van deze heuvel. Voordeel van op een heuvel starten is dat je meteen naar beneden mag lopen en dus direct een beetje snelheid kunt maken. We hebben vandaag niet zoveel tijd, dus de pas moet er meteen een beetje in.

IMG_8915
Motte Montferland

De toppenroute, die we hebben besloten te gaan volgen, heeft als groot voordeel dat je via knooppunten een eigen route kunt samenstellen en dus niet per se de volledige route van 43 km hoeft te lopen. Het nadeel is wel dat er niet bij elk knooppunt een plattegrond staat met de andere knooppunten erop, dus het is wel aan te raden om van te voren je route te plannen en de knooppunten te onthouden of op te schrijven.

Enfin, eerst naar beneden dus! Na ongeveer een kilometer zijn we bij het eerste knooppunt aangekomen en slaan we af richting Zeddam. De route loopt hier omhoog, maar eenmaal boven heb je een mooi uitzicht op de historische molen en de rest van het plaatsje. Via de kerk lopen we al gauw het dorp weer uit om de glooiende weilanden te verruilen voor het bos.

IMG_8916
Zeddam

We lopen een beetje te kletsen en te brainstormen over een opdracht die ik heb gekregen, als we bij een splitsing aankomen waar het niet meteen duidelijk is welke kant we op moeten. Dat is het wel een beetje hier, de bewegwijzering is niet altijd even duidelijk. Gelukkig vinden we al snel het bordje en kunnen we de route weer vervolgen. Precies op dat moment word ik gebeld door Lars. Hij blijkt ook te wandelen (helaas alleen, omdat Babette helaas moest stoppen vanwege haar knie). Kunnen we meteen even bijpraten toch nog samen trainen. Het Bergerbosch bevindt zich vlakbij de grens met Duitsland, wat betekent dat het bereik niet bijster goed is. Op een gegeven moment zijn we meer tegen elkaar aan het schreeuwen dat we niet meer te verstaan zijn, dan dat we daadwerkelijk een gesprek voeren, dus we besluiten op te hangen.

Inmiddels zitten we bijna op 10 kilometer, dus dat schiet lekker op. We slingeren nog een beetje door het bos en komen dan uit bij uitzichtpunt Kale Jakob. Dit stukje herinner ik me nog van de Montferland Trail die we in 2016 hebben gelopen. Toen moesten we deze heuvel van de steile kant beklimmen en gunden we ons geen tijd om van het uitzicht te genieten. Lang hebben we dat nu ook niet gedaan, maar wel lang genoeg voor een paar foto’s en om eens van hier naar de Posbank te kijken in plaats van andersom.

IMG_8922
Uitzicht vanaf Kale Jakob
IMG_8923
Uitzicht & ik.

Na de afdaling van de Kale Jakob hobbelen we weer een aantal kilometer door het bos, tot we op een gegeven moment het open veld op gespuugd worden, midden op een kruizing van paden met allerlei bordjes behalve die wij moeten hebben. Gewoon rechtdoor lopen dan maar. Voor ons ligt Stokkum en ik vermoed dat we verder naar links moeten om weer bij ons beginpunt te komen. Tot nu toe hebben we aan één stuk door gelopen, maar nu, na bijna 16 kilometer begin ik, dat toch wel een beetje te voelen. Bij de volgende kruising staat gelukkig wel een bordje, met een pijltje naar links. Nog even een paar kilometer door stampen.

IMG_8930
Route weer gevonden! 

Het laatste stuk is na de rest van de wandeling wel een beetje saai; een fietspad langs een lange stoffige weg. Onze variant van de route zou 18 kilometer moeten zijn, maar bij 17 kilometer weet ik eigenlijk niet of ik even wil zitten of toch door wil lopen. Ik voel me een beetje leeg, niet helemaal uitgeput maar meer alsof ik gewoon even iets anders wil doen dan lopen. Maar goed, het is nog 1 kilometer, dus ik besluit nog maar even door te stappen. Niet veel later slaat er een pad rechtsaf de heuvel op en terug naar de Motte. Een piepje van mijn horloge, hé 18 km, en iets minder dan 100 meter verder staan we weer bij de auto. Even zitten!

IMG_8931
Made it!

Afstand 18,07 km // Tijd: 2 uur en 56 minuten
__

<<terug

 

Advertisements