Dag 6. Tyndrum > Inveroran

<Dag 5. Doune > Tyndrum

3 augustus 2012

De zon maakt een flikkerend schaduwspel op het tentdoek. De rivier naast ons klatert rustig in de morgenzon en om ons heen gonst het al van de bedrijvigheid van wandelaars die hun boeltje bij elkaar aan het pakken zijn. Wij hadden besloten dat we vandaag een beetje zouden uitslapen en warme broodjes zouden scoren bij de campingwinkel. Dat tweede loopt uit op een teleurstelling, want het winkeltje is nog dicht en als we het even later nog een keer proberen blijkt dat ze geen warme broodjes verkopen hier.

Omdat het heel mooi weer is en onze thermokleding inmiddels van een afstandje te ruiken is, besluiten we voor vertrek eerst een aantal kledingstukken te wassen en die daarna weer achterop onze tassen te binden, zodat ze onderweg kunnen drogen. Een snelle taakverdeling leert dat Lisa met het wasgoed naar het washok loopt en ik de tent voor mijn rekening neem. Het dauwt hier ‘s nachts nogal, dus de tent is ook wat vochtig en omdat we gedeeltelijk onder de bomen staan, heeft het tentje nog niet bepaald de kans gehad om op te drogen. Met een half ingepakte tas hobbel ik even later op mijn slippers ook richting washok, waar ruimte is om de tent uit te hangen en mijn matje op te rollen. Op het balkon van het washok hangt de tent even later in de zon en zit ik te kijken naar mijn mede-wandelaars die al druk in de weer zijn met midge-netjes, backpacks, tenten en wandelstokken. Ik amuseer me eigenlijk kostelijk, omdat de een nog duurdere kleren aan heeft dan de ander en de mensen die eruit zien alsof ze het meeste geld hebben de meest minachtende blikken werpen in de richting van het meisje met het verwarde blonde haar dat op slippers in een boardshort en een simpel hemdje naast een tent uit de jaren ‘70 op de reling van het balkon zit. Ik lach vrolijk terug en besluit maar eens te gaan kijken hoe het ervoor staat bij de waswerkzaamheden.

Lisa heeft de was inmiddels gedaan en heeft het op een of andere manier voor elkaar gekregen dat we de droger mogen gebruiken. Gratis. Een van de campingbeheerders kwam namelijk het geld uit het kastje van de droger halen en merkte op dat er nog wat saldo op het kastje van de droger stond, van iemand die waarschijnlijk te veel geld voor een droogsessie in het kastje gegooid had. Dat had de beheerder er schijnbaar in laten zitten, zodat wij het konden gebruiken. Super aardig en nu kunnen wij nog een uurtje koffiedrinken en mensen kijken in het zonnetje.

Nadat de heleboel droog in onze tassen verpakt is, lopen we nog even langs de receptie om te vragen of er een pinautomaat en een supermarkt in het dorp zijn en hoe we daar het makkelijkst kunnen komen en daarna weer op de Way belanden. Het blijkt dat de Way door Tyndrum loopt en dat er een aantal pinautomaten in de verschillende winkeltjes te vinden zijn. Ideaal! Vol goede moed beginnen we aan onze vijfde etappe die vandaag leidt naar Inveroran en slechts 17 kilometer lang is.

In het ‘centrum’ van Tyndrum zijn inderdaad een aantal winkeltjes waar we voedsel kunnen inslaan en kunnen pinnen. In elk van die winkeltjes wemelt het van de toeristen en de wandelaars die koortsachtig voedsel en drinken aan het inslaan zijn. Op zich niet zo gek, want de laatste winkel in het rijtje winkeltjes, ‘The Green Welly Shop’, is de komende 40 kilometer de laatste winkel op de Way, dus als je wat wilt, is dit je laatste kans. Ik besluit eerst maar eens mijn portemonnee eten te geven en begeef me richting pinautomaat, waar het overigens verdacht rustig is. Even later sta ik gedesillusioneerd buiten, zonder geld, want door een conflict met Maestro en ATM wordt mijn pas tijdelijk niet geaccepteerd. Bij Lisa is het hetzelfde liedje en ook bij de andere pinautomaat krijgen we geen geld. Extra geld pinnen bij onze boodschappen lukt ook niet en dus besluiten we alles maar gewoon met onze pinpas te betalen en heel erg te hopen dat we geen gigantische rekening krijgen als we weer in Nederland zijn.

Na een tweede cappuccino-stop en plaspauze, besluiten we weer op weg te gaan. Mijn tas is zwaarder dan ooit met de 5 kilo aan drinken die ik heb ingeslagen om de komende 3 dagen zonder winkels te overleven en de 8 appels die verspreid over mijn tas verstopt zitten tussen de noodles en de kleding. En de chocolade uiteraard.

IMG_5414.JPG

Onderweg naar Bridge of Orchy.

Onze etappe van vandaag heeft eigenlijk twee gedeelten; het eerste stuk loopt een heel eind over een ‘old military road’ wat niets meer is dan een heel breed grindpad en het tweede gedeelte bestaat uit een klim en een afdaling, gedeeltelijk door het bos, naar Inveroran Hotel. Het eerste gedeelte is eigenlijk vrij saai. De ‘old military road’ loopt tussen een spoorlijn en een snelweg door een brede vallei. Maar het is, zoals gezegd, prachtig weer en de vallei is heel imposant, dus dat maakt een hoop goed. Onderweg maakt het pad dusdanig veel onnodige bochten dat we het spoor drie keer moeten oversteken, waarvan twee keer door middel van een brug en een keer weer met een sheep creep. Ik zie de bui alweer hangen en bereid me, als het pad een scherpe bocht naar links maakt richting een modderig gedeelte naast het spoor, alvast voor op een paar hele vieze handen en knieën. Dat was echter nergens voor nodig, want hoewel de sheep creep vrij smal is, kun je er makkelijk rechtop in staan. Het lijkt wel of ze de afmetingen van de vorige hebben gepakt en hem een kwartslag hebben gedraaid. Best grappig eigenlijk.

IMG_5366 1

Lisa bij de ingang van de sheep creep.

IMG_5367 1

Gelukkig is deze wel hoog genoeg.

Aan de andere kant van de sheep creep besluiten we even een pauze in te lassen en in de zon te gaan chillen. Het volgende gedeelte van de etappe is eigenlijk een soort herhaling van het gedeelte dat we net hebben gelopen. Een heel stuk over de military road tot we weer bij het punt komen waar we het spoor oversteken en na de oversteek genieten we weer van een welverdiende pauze.

IMG_5427.JPG

Pauze!

Na een wandeling van zo’n 3,5 uur komen we aan op het station van Bridge of Orchy. Naast deze wat opvallende naam blijkt het station nog meer interessante features te hebben. Het station lijkt namelijk te bestaan uit een grote sheep creep en we komen verschillende bordjes tegen die ten strengste verbieden het station als toilet te gebruiken. Doe je dat wel dan ben je Scot Rail een bedrag verschuldigd van 150 pond. Het spoor oversteken op een random plek kun je daarentegen het beste doen in Bridge of Orchy, want dat kost hier slechts 300 pond. Dat is echt een koopje in vergelijking met plaatsen als Tyndrum of Crianlarich waar je voor datzelfde kunstje 1500 pond betaalt. We besluiten het risico niet te nemen, de sheep creep te gebruiken en onze plas nog even op te houden tot we een wat meer geschikte toiletgelegenheid tegen komen. Ons geduld wordt beloond, want even later stuiten we op het Bridge of Orchy Hotel.

Verlangend naar een heerlijke cappuccino lopen we het restaurant-gedeelte van het nogal chique hotel binnen, waar we onze twee Deutsche Freundinnen weer tegenkomen. Een van de twee blijkt een beetje ziek te zijn en de andere vraagt of wij vandaag nog naar Inveroran gaan en of ze dan morgen met ons mee mag lopen. Wat ons betreft prima en we wisselen wat telefoonnummers uit en spreken een ontmoetingsplek af voor de volgende dag. Het personeel van het hotel is inmiddels wat minder blij met ons, want onze backpacks blokkeren de doorgang nogal. Na een vriendelijk verzoek om onze tassen in de daarvoor bestemde bagageruimte, mogen we dan elk plaats nemen in een van de fauiteuls bij het raam in het zicht van de tv, zodat we nog een gedeelte van de Olympische Spelen meekrijgen. Baanwielrennen om precies te zijn. NIet bepaald mijn favoriete sport, maar als er Nederlanders meedoen en bij gebrek aan beter voldoet het prima. We nemen elk een cappuccino en even later een latte macchiato en besluiten dan maar weer verder te gaan.

IMG_5441.JPG

Bridge of Orchy.

Het weer begint al wat minder te worden, de wind steekt op en her en der hangen een aantal grijze wolken te wachten. Het klimmetje is nog best steil na zo’n dag wandelen, maar eenmaal boven hebben we een geweldig uitzicht over Loch Tulla en kunnen we beneden Inveroran Hotel zien liggen.

IMG_5443.JPG

Cairn op het hoogste punt van vandaag, met Loch Tulla beneden en Inveroran Hotel links in de verte. 

Onze camping bevindt zich iets naast het hotel en het zien van het eindpunt van de dag is altijd een extra motivatie om door te lopen. Het is inmiddels weer behoorlijk wat afgekoeld en dus zet ik er bij de afdaling een tandje bij om warm te blijven. We wandelen langs het hotel en als we bij de plek aankomen waar de ‘wildcamping’ zou moeten zijn (en ook daadwerkelijk is) staan beide veldjes al behoorlijk vol met tentjes, waarvan de meeste dicht zijn. We zoeken een leuk plekje bij het water en beginnen grappend en grollend aan het opzetten van onze tent. Naast ons zit een Duits stelletje nogal chagrijnig gade te slaan wat we nou eigenlijk aan het doen zijn, terwijl ze wanhopig proberen hun kookstelletje aan te krijgen. Wat keer op keer faalt. Inmiddels staat onze tent en beginnen wij aan het koken van onze sterk geurende portie ham-kaas pasta, wat de Duitsers volgens mij nog geïrriteerder maakt.

Als tegen de tijd dat wij ons maaltje op hebben en zitten uit te buiken bij het stroompje, hebben zij hun pitje nog steeds niet aan en drijft de wanhoop het meisje onze kant op om te vragen of ze alsjeblieft ons gaspitje mag lenen. Ik kijk haar wat sceptisch aan, maar Lisa heeft al ingestemd en omdat ik niet dwars wil liggen, ga ik ook akkoord en leg haar uit hoe het pitje werkt, want te zien aan hun gepruts met hun eigen gaspitje hebben zij weinig verstand van koken op een campingpitje. Ze lijkt oprecht blij met mijn uitleg en loopt even later weer terug naar haar vriendje met ons gaspitje (‘Robert! Guck mal!’) Goede daad nummer twee van vandaag. Als ze even later helemaal enthousiast en met een volle maag terug komt met het gaspitje, besluiten wij, om te voorkomen dat we de rest van de avond bij haar en Robert moeten zitten, nog maar een eindje te gaan wandelen en alvorens we besluiten dat het wel weer welletjes is voor vandaag en de warmte van onze slaapzakken opzoeken.

>Dag 7. Inveroran > King’s House

<<terug