…distance makes the heart grow fonder

De zomer van 2012. De zomer waarin ik voor het eerst een lange afstandstocht door Schotland ging maken, of, zo je wilt, het land een stukje van mijn hart heeft veroverd. Het was ook de eerste zomer dat Tim en ik ‘samen’ waren. Voor mij en Lisa, een goede vriendin, stond de West Highland Way op de planning, en ik was vastbesloten dat er op die vakantie geen ruimte was voor een extra persoon. Ook niet als dat mijn nieuwbakken vriendje was, en ook niet als die tocht al heel lang op zijn verlanglijstje stond. Voor Tim zat er niets anders op dan een eigen vakantie met zijn beste vriend te plannen. Toevallig op hetzelfde moment als Lisa en ik, maar dan in Slowakije, en langer dan wij. ‘Prima’, dacht ik, ‘succes! Niet dat ik je ga bellen of missen, heus niet!’

Beide vakanties waren op hun eigen manier episch, en als ik voor mezelf spreek had ik het echt niet anders gewild. Maar ik heb best vaak gedacht ‘oh dit had Tim ook vet gevonden’ of ‘volgend jaar moet Tim echt mee’. Gelukkig dacht Tim daar hetzelfde over, en hebben we een paar jaar later alsnog samen de West Highland Way gelopen. Die gescheiden vakanties hebben wel geresulteerd in een paar wijze lessen, en twee reisverslagen; Tim’s Bloed, zweet en bevroren chocopasta en mijn Up in the Highlands.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s